Zorg, is minstens het bijvoeglijk naamwoord, die kan worden geassocieerd met de institutionele situatie wordt ervaren door Italië. De schijnbare verdeling van de Italiaanse democratie, moeten we bekijken met zorg, niet alleen als vertegenwoordiger van een land in Europa, zo niet door de golf die zou leiden tot zowel een politieke unie, zoals de economische, de EU institutionele instorting van zijn politieke systeem.
En is dat het risico van een nieuwe Tangentópolis, als partij in de politiek werd afgesloten met de voormalige leiding van de DC en PSI, en dat leidde tot de Berlusconimanía (ongeveer Forza Italia) en niet te vergeten de uitvinding van Padania (zeer gestimuleerd door institutionele falen van de staat en politiek opportunisme en populisme van de Lega Nord) en het Remaking van de PCI in wat genoemd wordt de olijfboom. Dit geeft duidelijk tekenen van zeer dichtbij weer gebeuren.
En dit opnieuw gebeurt, met de schijnbare gevoel dat de verdeling van de macht in Italië te laten vervagen, niet te vermelden dat de 4e macht is in handen van Power, lees Silvio Berlusconi, en dit is zeer gevaarlijk voor Italië en voor Europa.
Niet alleen voor de "waarden? Vertegenwoordigen van de gastheer van het Palazzo Chigi, zo niet voor de sociale afbraak, dat oorzaak is van het Italiaanse burgers onderscheid maken tussen fans en vijanden, en dit is echt gevaarlijk.
Maar gelukkig Italiaanse samenleving reageert, omdat bedreigd institutionele reputatie van het land en momenteel is het opbouwen van een beweging die in Facebook, genaamd de Popolo Viola (Violet Town). Op deze dag, zijn al meer dan 230.000 volgelingen die gedetacheerde de beweging. Beweging dat de behoeften van politieke meningsuiting, van een burgerij die voelt zich verlaten door hun publieke vertegenwoordigers articuleert, is niet echt een uitgesproken politieke oppositie zou confronteren de excessen van Il Cavaliere. Deze golf van hoop geboren burger in december vorig jaar en nam het lichaam (dwz media outreach) waar leden zijn actief sinds 5 maart tot en protest in de straat tegen de poging om 'tuig' van de Italiaanse regering bij decreet " sla het "gunste van de LDP, vernietiging van de beslissing van de rechters.
Ik vraag me af wat Europa zou hebben gezegd als dit was gebeurd in een land in de invloedssfeer van de EU, verklaringen en doet een beroep op de grondwettelijke milieu te respecteren was luidruchtig geweest. Maar dit geldt niet voor Italië, en het ergste is dat het een voorbeeld voor anderen te volgen deze (hopelijk verkeerd). De EU institutionele kanalen en in het bijzonder het Europees Parlement, moet het borgen van onze rechten als burgers, ongeacht het saldo of individuele krachten binnen de Unie.
Alleen dan zal het gevoel dat we bouwen aan een Europa van de burgers.
In Italië, is beweging een burger geboren vrij en niet gebonden aan oude dogma's van de Italiaanse institutionele macht (politieke partijen en de kerk). Na de groene revolutie Iraanse, live geboorte violet burger beweging, de droom van een groep burgers in de verdediging van de democratie en dankzij de 2.0 kanalen. ... We zijn zwangere

Zorg, is zeker de situatie uiterst zorgwekkend. Ze ontdekten Dhr Van Rompuy en mevrouw Ashton, die in werking is getreden een nieuw verdrag in Lissabon, die probeert om de EU-instellingen een grotere capaciteit voor de actie een grotere samenhang van het beleid. Heb je gehoord Meneer de voorzitter, moet je beginnen met het beheer van een brede politieke agenda en die moet het zichtbare hoofd van de regering actie in de EU, nog vóór de voorzitter van de Commissie en de Raad roulerend voorzitter . Het antwoord is duidelijk: nee. makkelijker Het is niet om de aap van de slacht te krijgen en kijken naar de show van een comfortabele stoel.
Maar het ergste is in het diepe apathie van mevrouw Ashton geconfronteerd met de nieuwe EU-mechanismen, met name het meest relevant zijn voor het externe optreden van de Unie: De dienst Europese dienst voor extern optreden (EEAS). En is dat er naast apathie, voegt twee andere epitheta: verlamming en nepotisme. De SEAE institutioneel verlamd door de onbenullige acties van de EU-Hoge Vertegenwoordiger voor het buitenlands en veiligheidsbeleid en vice Voorzitter. Eerlijk gezegd, ik hield niet van zijn benoeming. Van de talloze naties, bestaande uit de EU, denk ik dat is een voorvoegsel van de institutionele irresponsailidad deze strategische institutionele stuk, een burger van een van de oorlogvoerende naties tegen externe optreden van de EU, vooral omdat de historische uitlijning UK in dit aspect is om de trouwe schildknaap van de VS. en ook de constante sleep om te komen tot Euroarmy, gezien zijn sterke overtuigingen te blijven aan de NAVO-troepenmacht structuur te ondersteunen. Recall verder dat Ms Alshton heeft ontbroken aan bepaalde evenementen markering van het Europese institutionele karakter, wordt ondergeschikt gemaakt aan de behoeften van de Britse parlementarisme agenda (Weird toevalligheden, door Jupiter! "), Zoals in de herdenking van de lancering van de nieuwe institutionele kader.
Ik moet echter toegeven dat vanaf het begin van zijn benoeming, wed ik voor hem een kans. Niet voor niets is een van de meest pro-Europese Britse burger weten we, hoewel de adjectieven vermelding "Europa" en "Britse" verbonden aan het concept van de burger te brengen een oxymoron op zichzelf, of op zijn minst dat we al het opsporen van mensen die wij ergerlijk klagen over de traagheid van de werking van de Europese instellingen sinds vorig ampiación.
Maar de cijfers spreken voor zich. De SEAE niet snel zou moeten, en Van Rompuy "De Afwezig" is vreemd aan deze belangrijke inzet in Europa in de wereld. Het is een historische kans om de Unie te voorzien van een vreemde mogendheid en ongekende aanwezigheid, vooral in tijden van internationale onrust dat we leven.
Bovendien is het proces van de selectie van de 30 hoofdkwartier van de delegatie wordt geleid door rechtstreeks, zonder de noodzakelijke transparantie in het proces van de selectie van personeel dat zal het imago van de Unie buiten onze grenzen. De meest flagrante geval van het hoofd van de delegatie voor de VS, die is gegeven een vinger aan de vertrekkende chef-staf aan de voorzitter van de Commissie, in een flagrant geval van nepotisme. Door de manier, waar zijn de permanente delegaties van de lidstaten, waar zijn de ministers van Buitenlandse Zaken en het Parlement zullen niets zeggen, niet alleen door de selectie hierboven beschreven procedure, zo niet voor de onhandigheid en inefficiëntie in de inzet van Buitenlandse Dienst.
Boven dit alles, beveel ik het lezen van de binnenkomst van Andres Laguna, diplomatiek actief, FP heeft gepubliceerd op zijn blog in the Shadow voorzitterschap.
De heer Van Rompuy gaan doen hun werk, Ms Ashton terug te komen op de stad, deze positie is te groot en wat erger is, ik geloof oprecht dat hun missie, persoonlijke of collectieve, is niet aangepast aan de doelstellingen van het Verdrag van Lissabon.

Ik lees net het boek van George Friedman, "The Next 100 Years", en ik moet toegeven dat veel van het creëren van mij een gevoel van vertrouwen wat kunnen brengen deze eeuw zijn gekomen dat we een turbulent eerste decennium, heeft het tegenovergestelde bereikt: ik heb maakte het behoorlijk koud. Bij de vaststelling van de geopolitieke grondslagen volgens de auteur, zullen de sleutel in de komende 90 jaar als het waar is dat de auteur erkent dat sommige toekomstige projecties zijn gebaseerd op het feit verwacht het onverwachte, iets dat constant is geweest in het toekomst van de mensheid, met name in de contemporaine geschiedenis betreft. Het volstaat om de baan van de twintigste eeuw te observeren. Als we verdelen het in 5 delen, elk 20 jaar niemand zou hebben geweten wat er zou durven gebeuren in de komende twee decennia.
Maar afgezien van het delen met de auteur dat de VS blijft de dominante macht deze eeuw, is er zeker afgewend visioenen zeer concrete realiteit en afgerekend op de internationale scène, die naar mijn mening helemaal overeen met de prognoses toekomst, in plaats van, geloof ik, zijn over "wensen" voor niet zeggen "run notes" voor de toekomst van het Witte Huis bewoners, met name die van een politieke tendens.
Maar voordat we een punt maken over wie is George Friedman, of liever wie er achter deze arts van de Cornell University in de Politieke Wetenschappen. De joodse overlevende van de holocaust van Hongaarse afkomst, had het geluk om een nieuw leven te beginnen in de VS, en zeker dit heeft de vorm van de visie van hun politieke geest, richtte hij het Centrum voor Geopolitieke Studies aan de Louisiana State University (nieuwsgierig plaats om de uitvoering van een project van deze aard, uit de buurt van Washington), maar nu loopt het bedrijf genaamd Stratfor Global Intelligence, een denktank gespecialiseerd in strategische geopolitieke voorspellingen (en dus wat Stratfor = Strategische Forecast).
Dit bedrijf is in 1996 opgericht door de heer Friedman, is uitgegroeid tot een gespecialiseerd bedrijf in geopolitiek hebben ook een public viewing (veel van hun analisten zijn commentatoren en columnisten op de BBC, Fox News, The Economist, enzovoort. ), is een visie van een instelling in verband met bepaalde lobby's de Republikeinse partij, en is een bedrijf dat nauw verbonden met de CIA (dit is niets nieuws in de VS, veel denktanks zijn gemeenschappelijke leveranciers rapportage en analyse, niet alleen de CIA, maar van andere bureaus). Maar dit feit is ongetwijfeld heel transcendent over de bladzijden van het boek, dat verre van een intuïtie van hoe het zal zijn de toekomst, ik denk dat het beschrijft de bedoelingen "Imperial" (en legitiem vanuit het oogpunt van Amerikaanse geostrategische.) middellange termijn, geven aanwijzingen over waar ze moeten gaan in de voetsporen van toekomstige Republikeinse administraties (dit is een aftrek van wie je schrijft). De stijl is hetzelfde als altijd, de ontwikkeling van de economie en de samenleving voor de oorlog. De oorlog als "heilig" graal die rijkdom en sociale vooruitgang, economische en industriële genereert. Dit is een soort van psalm wordt herhaald in de hele pagina's, met name bij de beschrijving van de Space War van midden van de eeuw, tegen de Turks-Japanse coalitie. China, wat zal blijven van de huidige, zal worden met de Amerikanen en Rusland zal zijn verdwenen uit de internationale scène, volledig uiteengereten en verteerd.
Maar waar komt Europa in de XXI eeuw? Volgens Friedman overal. Bovendien is geen enkele vermelding van de Europese Unie, als de EU niet existent is, niet een tastbare realiteit in de internationale gemeenschap. In feite spreken van Duitsland en Frankrijk als landen sterven op de Britse, zijn ze geen commentaar. Ja, je hebt gelijk, het is de meest oostelijke Amerikaanse grondgebied volledig gevouwen naar US keizerlijke verlangens en zonder belangrijke rol in de internationale arena. Natuurlijk is de ware en enige Europese macht in deze eeuw zal zijn: Polen!, Een paranoïde Polen met Duitsland en wachten op de rematch met Rusland, in lijn met Hongarije en Roemenië. En het slechte van de functie is Turkije, dat is de enige wereld macht in de islamitische wereld, niet islamitische extremisten, maar met het Ottomaanse verleden op sleeptouw.
Dit is wat ik in het kort beschreven. De EU bestaat niet, we zijn niet relevant, in feite als hij de toekomstige ontwikkeling van de eeuw beschrijft, op het moment dat de EU is al irrelevant en het gewicht van Europa bestaan.
Wat kan je hieruit concluderen? Voor mij is het transparant. D e Europese politieke systeem gaat nieuwe bruggen van permanente internationale samenwerking tussen staten op te bouwen, het mengen van economische, politieke en sociale sectoren, zenuwslopend een aantal Amerikaanse politici. Aan het einde van de "NeoCon" en aanhangers van de "Tea partijen", maar begrijpen de toespraak van wapens, zoals ze beschreven zijn mandaat na mandaat.
De vraag van zorg, is de vraag of dit is gewoon de geïsoleerde advies van een ultra-conservatieve sekte van de GOP, of als plaats daarvan wordt het al wijdverbreid leer van sommige agentschappen en conservatieve denktanks, of in het ergste geval, dit soort Geen mening over de toekomst van Europa is reeds opgenomen in de strategische studies centra van de strijdkrachten van de Verenigde Staten.
Het antwoord is heel duidelijk, moeten we meer Europa, moeten we vooruit en nu de prioriteit is de economische unie en niet alleen het monetair beleid, en niet te vergeten de diplomatieke strategie van Europa, p ut dit zal de volgende post worden ...

Twee ogenschijnlijk verschillende zaken, hebben mij heroverwegen de gebruikelijke overweging dat de mensheid klaar is om de geschiedenis te herhalen eeuwig op enig moment in haar evolutie.
Deze week zagen we hoe de administratie Obama in het Witte Huis ontving een Dalai Lama, gereïncarneerd in de vorm van het Tibetaanse verzet tegen de repressie van de Chinese regime. Inderdaad, een dergelijke bijeenkomst vond plaats in de vleugel S kaarten en niet in de Oval Office, en zowel de Lama ontvangen, omdat zijn vertrek werd gemaakt door de "achterdeur" van het presidentieel gebouw. En is dat de tijden niet precies gecoördineerd gekozen met de behoeften van de Amerikaanse internationale agenda is setting.
Tijd, die doorheen de noodzaak voor Chinese stemming in de Veiligheidsraad van de VN om sancties die de internationale gemeenschap wil het systeem van de "atomaire ayatollahs" van Iran eisen opleggen. Herinneren eraan dat de tirannieke Iraanse regime, kunnen een belangrijke destabiliserende haar geostrategische achterland, omdat zijn eens machtige vijand in Irak is gebroken en kun je volledig in te zetten met alle macht naar Israël te intimideren.
Op dit punt, is wanneer de rol van China, belang zal spelen in de toekomst. Wilt u een grote macht, of liever, de grote macht van de XXIe eeuw, niet kan beperken zijn spel als het tegenwicht van de VS, met name wanneer er regionale bevoegdheden met commerciële en andere vormen van invloed in de multipolaire fase plaats in internationale acties. Dit gaat door een beter begrip van wat er gebeurd in de vorige eeuw, en vooral in de laatste twee decennia van de Koude Oorlog. De Sovjet-Unie als een teller opgetreden en werd contraproductief richtingen, met een piek in wat we vandaag de oproep van de Afghaanse Lesson (hetzelfde in de VS en Europa zijn terugval, en ik vrees dat we gedoemd zijn te herhalen) .
China heeft te passen zijn internationale strategie, niet op hun meningsverschillen met het Westen, maar aan te passen met andere OESO-landen, hun natuurlijke markt. Ik begrijp dat spelen om de strategie van de wereld overheersing, maar dat machtspositie wordt uitgeoefend door de financiële markten van vandaag, niet regeringen. En China heeft te begrijpen dat Al-Qaeda en andere extremisten zijn SA als zijn natuurlijke vijanden, en de rest van het Westen. Ondanks hun belang te vestigen in het Westen, waar hij probeert (of doet dat via derden), zijn precies die plaatsen waar het moet meer aanwezig zijn Afghaanse lessen, met name in sommige Afrikaanse landen waar China heeft een grote overloop.
Terwijl China en de VS, spelen ze hun rol geostrategische on ya, negentiende, en achterhaalde de Veiligheidsraad van de raad van bestuur van de VN, maar in feite hun economieën zijn teveel met elkaar en zorgt ervoor Basterra FG de bilaterale betrekkingen, een pauze les uit het verleden komt goed op stoom en ik bang te veel.
Dit weekend in Washington DC, viert het de jaarlijkse bijeenkomst van de CPAC (Conservative Political Action Conference), of wat hetzelfde is als de grootste bijeenkomst van extreem-rechts in de westerse democratieën wordt getolereerd, iets wat ondenkbaar in Europa, heeft niet alleen genaturaliseerd in de VS, het gaat over een strategie vergadering waarin zij zijn het definiëren van strategieën om de controle over de GOP (Republikeinse Partij) neemt aan de macht te krijgen in de VS Dit is niet een eenvoudige verzameling van bewonderaars van Reagan en Bush Jr We hebben het over een vergadering van de vergaderingen van de Tea Party, bent u het bepalen van een beleid basis en exclusief eenvoudig: We combineerden een haat van "apparaat" van Staat en het voorzitterschap van Obama.
Dit baseren hun hele ideologie op een basisprincipe: "Onze rechten doen uitgaan niet van de staat, kwam van God," wij, net als Ahmadinejad in Iran gesprekken wanneer oproepen tot jihad. Obama beschuldigde de regering van de "verborgen bestanden naar de bevolking" precies op het forum waar Dick Cheney, een personage die geheimhouding heeft gemaakt, liegen en verbergen hun keurmerk. Maar ook zeggen dat ze zal vechten tegen de "tirannie" van Washington, of wat hetzelfde is tegen de federale overheid (en dus tegen de belasting van de regering-collectie) en de "oorlog tegen illegale immigratie" (of wat is de hetzelfde: l tot oorlog tegen "onbekend" iemand is verantwoordelijk voor de crisis te lijden materiële). Nada zeggen tegen grote oligopolies, grote bedrijven of het financiële systeem als gevolg dat ze hun spaargeld of hun huis te verliezen . Hoe zullen rebelleren tegen hun "God": het kapitalisme.
Maar mijn angst, en zelfs in de wetenschap dat in de huidige omstandigheden niet langer een duidelijke overdrijving, komt uit de lessen van het verleden. Het was de angst, de economische recessie en het gevoel van verliezen (in de VS is er na 11-S, hebben voldaan aan de vijand, noch hebben zij angst overwinnen en de stijgende dagelijks), die in de jaren '30 de vorige eeuw, heeft geleid tot een rechtse populist aan de macht via de stembus en de steun van oligopolies en bepaalde media, toen kwam de staatsgreep en de ergste oorlog de mensheid heeft gekend.
Natuurlijk is wat ze zeggen is een overdrijving, maar in dit tijdperk van politieke correctheid, democratieën niet gestructureerd zijn systemen om de extremisten uit zuivering van hen, en ik zorg overdreven de mogelijkheid van een Witte Huis in de handen van een Republikeinse Partij heeft door extreem-rechts, met een ondemocratische China en grillig in haar internationale verplichtingen, een Rusland dat de NAVO ziet als haar belangrijkste vijand, met slechts de formele democratie, een nucleair Iran en enkele regionale machten met autoritaire neigingen.
Op het einde missen we de Koude Oorlog, of, hopelijk, een evenwicht te vinden waarin deze onevenwichtigheden en regionale politici corrigeren.
Als je nog steeds niet wat de rol van de Europese Unie moet spelen in het komende decennium duidelijk, dan hoop ik dat ik enige twijfel met deze gedachten, die ik hoop geklaard is zeer fout, over de mogelijkheden die zij biedt.

Dat is het bedrag van $ 123 miljard, die de Nobelprijs voor de Economie 1993, Robert Fogel, schat dat de Chinese economie zal genereren in 2040. Die 86 miljard euro vertegenwoordigen drie keer! De omvang van de totale economie van de planeet in 2000.
Als China het inkomen per hoofd in minder dan tien jaar tussen 1996 en 2005, de prognoses voor dit jaar verdubbeld zijn ongelooflijk: zoals berekend door Fogel, zal China bereiken in dat jaar een inkomen per inwoner van 85.000 dollar, meer dan het dubbele van de gepland voor de gehele Europese Unie en ruim boven de prognoses voor India en Japan.
Dat is, het begin van het decennium, zal China is een arm land naar een land "super rijk" en wat meer is, s of het BBP is de 40% van het totaal dat wordt gegenereerd wereldwijd, vergeleken met 14% van de VS. en 5% van de EU (ja, je leest, slechts 5%).
Nou, we hebben het over economische prognoses en economen hebben aangetoond dat het einde van dit decennium die niet precies wat zijn de lange termijn prognoses. Niemand kon kijken of een waarschuwing, is de grote recessie van de planeet leven in het moment, het resultaat van zeer volatiele financiële markten en speculatief. Vraag verhuisde ik het idee dat economen zijn uitstekend historici, maar slecht goeroes van de toekomst.
Maar toch, wat beweegt mij de stelling van professor foge L is een grote zorg. In China (een natie met een lange traditie van het economisch beleid planning, met het dwingende systeem van agressieve kapitalisme, worden uitgeoefend onder de auspiciën van een enkele partij marxistische ideologie op basis van de oprichting ten minste), zijn bereid om serieus plan springt generaties (Legacy van de Sprong Voorwaarts van Mao Zedong). Het is wat je regelen wanneer niet aan de wil van het volk dat, en confuccionista traditie van het imiteren van de leraar, dat wordt gekopieerd om te leren, en dat een grote besparing van inspanning in O & O draagt Wat de moeite?, wanneer u kunt kopiëren en te repliceren, of liever goedkoop licentie geven van technologie-overdracht, omdat de taart zo groot is dat de potentiële Chinese markt (Ask over, zowel de Airbus-consortium, zoals Boeing).
Dat gezegd hebbende, is de vraag: Zijn wij Europeanen bereid te geven een antwoord op de opkomende machten, met name China? Voor nu ben ik bang dat ik te pessimistisch, het antwoord is nee.
Nee, want we hebben gefaald in de Lissabon-strategie voor dit decennium klaar is. Nee, want nu is er geen unanieme antwoord van de Europese instellingen en vooral de regeringen van de lidstaten op een duidelijke en beknopte agenda past concrete resultaten aan de genade van de strategie 2020. En we verliezen het concurrentievermogen in sprongen.
Toch moeten we optimisme. De EU heeft een historische kans met het nieuwe Verdrag en nieuwe institutionele instrumenten die zij heeft voor deze gelegenheid, versterking van de rol van het Europees Parlement en de aanstelling van een EU-president en hoofd van het buitenlands beleid worden ondersteund door een diplomatieke dienst speciaal voor gemaakt en historisch is ook de mogelijkheid voor lidstaten om samen te werken vanuit elk van haar nationale verantwoordelijkheid om deze crisis aan te pakken, de nodige structurele veranderingen in elke lidstaat, die maken het voortbestaan van een model van sociale welvaartsstaat en, op basis van innovatie en duurzaamheid. Dit is het model en het andere niet, is het model naar de "Europese" model versus de "Chinese", dat zal altijd ten koste van de overgrote meerderheid van de bevolking.
China heeft nu 1.200 miljoen inwoners, als China werden tot 25% van de Europese middenklasse hebben, zou groter zijn dan de Amerikaanse bevolking maar het zou zeker ten koste van de andere 75%, en dat model niet past binnen de parameters van de westerse politieke en sociale.
Dit suggereren twee dingen: ten eerste is het noodzakelijk om een Europees pact te stellen voor behoud van het concurrentievermogen en onze sociale modellen binnen een pan-Europese strategie in 2020 en door de noodzaak om een andere nationale verdragen die ondersteuning bieden voor zowel de pan-Europees perspectief vast te stellen, de nationale perspectief, te helpen de crisis te overwinnen en plan voor de lange termijn economisch beleid.
De vraag is, zijn onze landen bereid om onder leiding van lange termijn doelen in plaats van politieke geschillen bestaan, voor een handvol stemmen? Hier, ten slotte, ik ben zeer pessimistisch en is echt wat doet mij huiveren.
Ondertussen China ontwaakt, zoals opgemerkt in 1975, Alain Peyrefitte ...